ARETI CHOURDAKI
Dancer|Performer|Maker
As a maker, I have lately been focusing on the limitations of the human body and specifically its endurance (e.g. repetitive movement) questioning what is valuable in repetition, how long could it be going on for, what is the transition happening through it naturally and what changes afterwards, as well as what is important after an image fades away, does it become uninteresting or maybe impossible to interpret?
An activity I chose to focus on has been the action of knitting, as it is a way of creating, through the repetition of a set of specific arm gestures. As the gestures repeat, the shape of the creation/product changes. The product gradually becomes bigger, and heavier while the gestures remain the same. I noticed that by witnessing the progression of an image we could also calculate the time needed for the product created. I have also questioned my perception in relation to what the material used (a thread) could be. Starting from size, thickness and the texture of a thread as well as the material it is made from, I ended up considering new materials like wire, yarn, strand, or even human hair. Some of these items/materials appear to have specific use and value, while others do not. I eventually ended up with the following question: How could a product created from personal materials through repetitive movement have a different use than the one of the original material (e.g. human hair) and therefore create new references while being a strong image or symbol.
I would like to mention that this was an inspiration that derived after studying and gathering information about the Body Art Movement, which I am very concerned with. I was triggered by the fact that audience members have to question their role as spectators while willingly being challenged escaping comfort zones. What I found to be quite profound In this specific art movement was the element of danger in relation to the performers’ body and this became an important reason for me to begin questioning my own limits as a performer and maker and investigate of when time wise could an evocation seize to exist. Is an audience ready to be challenged to what I could be proposing?
My last solo work ‘’DOAL’’ has been one the first creations of this artistic process that I am taking forward.
En tant que créatrice, je me suis récemment concentré sur les limites du corps humain et en particulier sur son endurance (par exemple, les mouvements répétitifs) en me demandant ce qui est précieux dans la répétition, combien de temps cela pourrait-il durer, quelle est la transition qui se produit naturellement et qu'est-ce qui change par la suite, ainsi que ce qui est important après la disparition d'une image, devient-elle inintéressante ou peut-être impossible à interpréter?
Une activité sur laquelle j'ai choisi de me concentrer a été l'action de tricoter, car c'est une façon de créer, à travers la répétition d'un ensemble de gestes de bras spécifiques. Au fur et à mesure que les gestes se répètent, la forme de la création / du produit change. Le produit devient progressivement plus gros et plus lourd tandis que les gestes restent les mêmes. J'ai remarqué qu'en assistant à la progression d'une image on pouvait aussi calculer le temps nécessaire au produit créé. J'ai également remis en question ma perception par rapport à ce que pourrait être le matériau utilisé (un fil). En partant de la taille, de l'épaisseur et de la texture d'un fil ainsi que du matériau à partir duquel il est fabriqué, j'ai fini par envisager de nouveaux matériaux comme le cable, la laine à tricoter, la corde ou même les cheveux humains. Certains de ces matériaux semblent avoir une utilité et une valeur spécifique, tandis que d'autres n'en ont pas. J'ai fini par me poser la question suivante: comment un produit créé à partir de matériaux personnels par des mouvements répétitifs pourrait-il avoir une utilisation différente de celle du matériau d'origine (par exemple des cheveux humains) et donc créer de nouvelles références tout en étant une image ou un symbole fort.
Je voudrais mentionner que c'était une inspiration qui a dérivé après avoir étudié et rassemblé des informations sur le mouvement Body Art, qui me préoccupe beaucoup. J'ai été déclenché par le fait que le public doit remettre en question leur rôle de spectateurs tout en étant volontairement mis au défi d'échapper aux zones de confort. Ce que j'ai trouvé assez profond dans ce mouvement artistique spécifique était l'élément de danger par rapport au corps des interprètes / performeurs et cela est devenu une raison importante pour moi de commencer à remettre en question mes propres limites en tant qu'artiste et créateur et à rechercher quand le temps le pouvait une évocation saisit d'exister. Un public est-il prêt à être mis au défi de ce que je pourrais proposer?
Mon dernier travail solo ‘’ DOAL ’’ a été l’une des premières créations de ce processus artistique que je fais avancer.
ΕΛ
Ως δημιουργός, πρόσφατα επικεντρώθηκα στους περιορισμούς του ανθρώπινου σώματος και συγκεκριμένα στην αντοχή του (π.χ. επαναλαμβανόμενη κίνηση) αναρωτώντας τι είναι πολύτιμο στην επανάληψη, πόσο καιρό θα μπορούσε να συμβαίνει, ποια είναι η φυσική μετάβαση μέσω αυτού και τι αλλάζει μετά, καθώς και τι είναι σημαντικό αφού μια εικόνα εξασθενίσει, καθίσταται μη ενδιαφέρουσα ή ίσως αδύνατο να ερμηνευτεί;
Μια δραστηριότητα στην οποία επέλεξα να επικεντρωθώ ήταν η δράση του πλεξίματος, καθώς είναι ένας τρόπος δημιουργίας, μέσω της επανάληψης ενός συνόλου συγκεκριμένων χειρονομιών του βραχίονα. Καθώς οι χειρονομίες επαναλαμβάνονται, το σχήμα της δημιουργίας / προϊόντος αλλάζει. Το προϊόν γίνεται σταδιακά μεγαλύτερο και βαρύτερο ενώ οι χειρονομίες παραμένουν οι ίδιες. Παρατήρησα ότι βλέποντας την εξέλιξη μιας εικόνας θα μπορούσαμε επίσης να υπολογίσουμε τον χρόνο που απαιτείται για το προϊόν που δημιουργήθηκε. Έχω αμφισβητήσει επίσης την αντίληψή μου σχετικά με το τι θα μπορούσε να είναι το υλικό που χρησιμοποιείται (ένα νήμα). Ξεκινώντας από το μέγεθος, το πάχος και την υφή ενός νήματος καθώς και από το υλικό από το οποίο φτιάχτηκε, κατέληξα να σκέφτομαι νέα υλικά όπως σύρμα, σχοινί, σκέλη ή ακόμη και ανθρώπινα μαλλιά.
Μερικά από αυτά τα αντικείμενα / υλικά φαίνεται να έχουν συγκεκριμένη χρήση και αξία, ενώ άλλα όχι. Τελικά κατέληξα με την ακόλουθη ερώτηση: Πώς θα μπορούσε ένα προϊόν που δημιουργήθηκε από προσωπικά υλικά μέσω επαναλαμβανόμενων κινήσεων να έχει διαφορετική χρήση από αυτό του αρχικού υλικού (π.χ. ανθρώπινα μαλλιά) και ως εκ τούτου να δημιουργήσει νέες αναφορές ενώ είναι μια ισχυρή εικόνα ή σύμβολο.
Θα ήθελα να αναφέρω ότι αυτή ήταν μια έμπνευση που προήλθε μετά από μελέτη και συλλογή πληροφοριών σχετικά με το Body Art Movement, το οποίο με απασχολεί πολύ. Με προκάλεσε το γεγονός ότι τα μέλη του κοινού πρέπει να αμφισβητήσουν το ρόλο τους ως θεατές, ενώ προτίθοντε πρόθυμα να ξεφύγουν από τις ζώνες άνεσης. Αυτό που βρήκα αρκετά βαθύ σε αυτό το συγκεκριμένο καλλιτεχνικό κίνημα ήταν το στοιχείο κινδύνου σε σχέση με το σώμα των ερμηνευτών και αυτό έγινε ένας σημαντικός λόγος για μένα να αρχίσω να αμφισβητώ τα όριά μου ως ερμηνεύτρια και δημιουργός και να ερευνήσω πότε μια πρόκληση καταλαμβάνει να υπάρχει.. Είναι ένα κοινό έτοιμο να αμφισβητηθεί σε αυτό που θα μπορούσα να προτείνω;
Το τελευταίο μου σόλο έργο "DOAL" ήταν μία από τις πρώτες δημιουργίες αυτής της καλλιτεχνικής διαδικασίας που προωθώ.
